چند هفته پیش فرزانه ی عزیز از من خواست که متنی

درباره " فریدون مشیری " بگویم... من حقیرتر از آنم که درباره

شاعر شعر " کوچه " چیزی بگویم .. فریدون مشیری ، شاعر

" عشق " های سه نسل از جوانان پریروز و دیروز و امروز این سرزمین بود..

شاید که فردایی ها نیز بخشی از روزهای عاشقی شان را با عاشقانه های

او بگذرانند ...آن کس که جز سرود محبت نمی سرود..

این شعر تقدیم به فرزانه و یاسر و یاسی عزیز

که از طرفدارن این شاعر گرامی اند

و تقدیم به شما عزیزی که دوستش می دارید..

چون او دوباره بیاید کسی ؟ محال ! محال...



رفتی اما بهـــــــار زنده ی من

                         ردپای تو سبز می ماند

روی گلواژه های قصه ی تو

                سهره ای عاشقانه می خواند

بی تو اینجا " کوچه " غمگین است

                    قاصدک لحظه ، لحظه می میرد

بی تو دستان پر شقاوت شب

                 روشنی را ز ِ روز می گیرد

بی تو هر شب کبوترانی آرام

                  رو به خورشید بال می بندند

بی تو حتی ستاره های خــدا

                 در دل ِ آسمان نمی خندند

در کویر ِ غریب ِ تابستان

           لحظه هایم همیشه بارانی ست

اما ، به شوکت عشقت

         واژه هایم ببین چه رویایی ست

رفتی اما درون کلبه ی دور

      یک نفر شعر عشق در " کوچه " می خواند


   " شاید که دگر بار از این کوچه بیایی "

 
 رفتی اما بهــــــــار جاویدم

                       رد پای تو همیشه سبز می ماند...