پنبه زن

دیم - دام - دام - دام

دیم - دام دام - دام

پنبه زن سازش را کوکیده بود

کس چه می داند

بی گمان از بهر مشتی نان

بهر طفلانش

لحظه های بیشمار

در گذر لولیده بود

یا برای پشته ای پنبه

به کنجی ، لحظه ها موئیده بود

من نمی دانستمش چیست آن دم در نگاهش

پنبه ها چون برف

باز می گشتند بر موی سیاهش

من ز ِ پشت پنجره صد بار

بوسیدم نگاه چو ماهش

با نوای آن کمان

من رفته بودم

تا به دور

تا نخستین ضربه هایی که نواخت

این مچ انسان تنها

تا به طور

ببخشید

1) ببخشید

این سخت است ، خیلی ، اما بزرگت می کند، زمان کمکت می کند که

 فراموش کنی و بعدها خواهی گفت : " خوب کردم ! "


 2) نبخشید و انتقام نگیرید

این جز تخم کینه در دلتان نمی کارد ، می میرید در دل خودتان ،

به خود صدمه می زنید بسیار ، شاید از ترس باشد.هر چه هست درد دارد

 بسیار ..و سوختنی عظیم در آتش کین که زندگی را با مرگ برابر می کند.


3) نبخشید و انتقام بگیرید

اول راحت می شوید ، دمی نمی گذرد که آتش ندامت در وجودتان

شعله ور می شود و به غلط کردن می افتید، که اگر اینطور نشد

فاتحه تان رسما خوانده است ، وگرنه باید بسوزید و بسازید

 و یا بخود بقبولانید و عذر خواهی کنید..

 

             شاید که ببخشیم

مهمان ناخوانده

به بهانه بارش بارانی که آمده و خواهد آمد

بارانی که دفتر شعرم را خیس کرد.....

.................................................................................

آنگاه که آبی آسمان را

       به محفل کوچک شعرمان

                                دعوت کردی

هیچ نمی دانستی

ابرهای سیاه 

بدون دعوت وارد می شوند و بی خبر !

و از پس آنها

                رعد و برق

            چونان دو کودک بازیگوش

ـــ

ابرها و رعد و برق

                  کار خود را کردند

            آنها پنهانی باران را نیز با خود آوردند

و باران شعرهامان را شست

                              آنچنان که دیگر

                              در اوراق بجا مانده هیچ نماند..

کودکی

ما انسانیم

اگر چه قربانی تبعیض های اقتصادی ، سیاسی

اجتماعی ، فرهنگی و مذهبی شده ایم.

و حقی برابر با همه ی انسانهای دنیا داریم.

فرصتی برای کودکی و زندگی می خواهیم.

کودکی ما را به ما پس دهید.

                                      

                                            همین حالا..