چیزی به فردا نمانده است

امروز از دانش آموزی برگه های تقلب گرفتند...

امروز دانش آموز مذکور صدایش را برای مراقب ِامتحان

که مچ اش را گرفته بود بلند کرد..

مراقب متهم شد... دانش آموز خاطی تبرئه شد... چرا؟؟

                       این دانش آموز پدرش نماینده ی مجلس بود!!

فکر کردم اگر من دختر یکی از سردمدارن مملکتی بودم چه زندگی داشتم؟

مثلا دختر " حداد عادل " ؟ البته فکر بامزه ای نمی تواند باشد..

فرزند یکی از اینها بودن خیلی هم خارق العاده نیست

اما در جامعه ای که اول می خواهند بدانند تو کی هستی

به معنای آنکه پدرت کیست یا مادرت یا ... طول می کشد که خودت

هویت پیدا کنی ، خود ِ مستقلت.

شاید هم هیچ وقت پیدا نشود آن هویتی که بدنبالش هستی

اگر من دختر یک آدم مهم مملکتی بودم ، نمی دانم وجود آن را داشتم که در

اضطرار نام پدرم را خرج نکنم ؟

چقدر ظرفیت ِ احترام هایی را داشتم که نمی دانستم مال ِ من نیست

و متعلق به نام پدری است که ...

اینها را می گویم و حرصم می گیرداز اینکه چرا کسانی می توانند به حمایت

نام خانوادگی شان هزار کار بکنند در هزار چرخه ی بی ربط ؟

اما باز هم نمی دانم اگر خودم جای آنها بودم شاید بدتر هم می کردم..


اما بی مدال راه رفتن هم ظرفیتی می خواهد

که به رضایت درونی می رساند انسان را