باغ را باور کن

گر چه درها بسته ست

نیست یک روزن کوچک به برون

که ببینیم از آن

                   دست کم

                            شاخه ی سرسبز صمیمیت را

لیک من

                  معتقدم


که همه سبزی باغ

                                 در دو چشم سیهت جا دارد

گر چه در تردیدم

                         خود ندارید از این راز خبر
.
.
.

می روم تا به امانت از عشق

                                            آینه ای قرض کنم...